„Dziesiąty luty będziem pamiętali,

gdy przyszli Sowieci, myśmy jeszcze spali 

i nasze dzieci na sanie wsadzili,

na główną stację wszystkich dowozili.

O straszna chwila, o straszna godzina,

rodząca swoich bólów zapomina…”

To fragment ballady zesłańców. Dziś jest ona świadectwem polskiego losu 1,7 mln Polaków deportowanych na Sybir i do Kazachstanu. Z tej liczby ponad milion ludzi nie przeżyło. Fragmentem tej pieśni, śpiewanej na melodię „Boże coś Polskę…” rozpoczyna swoje wspomnienia z dzieciństwa Pani Mieczysława Łysik, autorka książki  „Wspomnienia z Sybiru 1940-1946”. Spotkanie autorskie  z Sybiraczką  odbyło się 17 października w SŁOWAKU.

10 lutego 1940 r. ośmioletnia Mieczysława Łysik i jej mama zostały aresztowane przez NKWD, a następnie zesłane  na Syberię, gdzie spędziły 4 lata. W maju 1944 r. zostały przewiezione wraz z transportem innych Polaków na południe, na stepy w okolicach Saratowa. Stamtąd w marcu 1946 r. zostały repatriowane do Polski. Na Syberii jako mała dziewczynka pracowała  w lesie, nawet przy  40 –stopniowym mrozie, a na gorącym stepie przy grabieniu siana, pieleniu zboża i suszeniu owczych odchodów na opał.  „Wydaje mi się, mówi autorka, że ten sześcioletni pobyt na Syberii odcisnął niezatarty ślad na całym moim życiu, chociaż wielu osobom trudno w to uwierzyć, a jednak tak jest”. Doznała tam nie tylko chłodu ale i głodu, jej marzeniem było znalezienie zapleśniałej skórki chleba bądź kawałka jakiegokolwiek warzywa,  „ Wspomnienia z Sybiru są zapisem jej syberyjskiej odysei, hołdem złożonym Rodzicom, szczególnie Matce, za ocalenie i towarzyszenie w trudnej szkole życia.” (opis wydawcy książki).

To była wzruszająca dwugodzinna opowieść żywego świadka o okrutnej najnowszej historii naszego narodu i kraju. W książce, którą zakupiliśmy do biblioteki, Pani Mieczysława Łysik napisała taką dedykację  dla uczniów naszej szkoły: „Kochana Młodzieży, Przyszłości Naszego Narodu!  Ten dokument rzeczywistych wydarzeń, których świadkiem lub uczestnikiem byłam na zesłaniu na Syberii Wam dedykuję. Jednocześnie życzę i proszę Was aby podobne do opisanych fakty nigdzie nie miały miejsca i by nikt z Was ich nie doznał. Kochajcie i ceńcie naszą Ojczyznę –Polskę, tak jak ja ją kocham.”

W spotkaniu uczestniczyły uczennice i uczniowie klas: III a i III c. Warto zaznaczyć, że oprócz oficjalnych podziękowań były także indywidualne, szczere słowa uczniów, którzy po tym spotkaniu,  wyszli wyraźnie poruszeni świadectwem osoby, która przeżyła koszmar w swoim dzieciństwie.

Grzegorz Kopański